کودکان زمان و فضای خاص خود را دارند که همیشه هم شبیه زمان و فضای بزرگسالان نیست . نوجوانان زمان و فضای دیگری دارند که از زمان و فضای خردسالان متفاوت است . زمان و فضا خود بعدی را تشکیل می دهند . زمان و فضا پایه ریتم و زمان بندی هستند و ریتم و زمان بندی پایه تئاتر است و همچنین پایه زندگی .و همینطور پایه ارتباط با خودمان و با دیگراناجرای تئاتر برای کودکان در هر سنی یا اجرای تئاتر برای نوجوانان و جوانان به معنای قدم نهادن در زمان و فضاهای تازه ای است .

 به معنای تجربه ریتم ها و زمان بندی های جدیدی است تا به ریتم های مشترکی دست یابیم . جستجو برای ریتم ها و زمان بندی های مشترک به معنای جستجو برای سرزمین بیطرف است . نه به معنای سرزمینی برای هیچ کس واقع در وسط یک درگیری . بلکه سرزمینی که به هیچ کس تعلق ندارد و بدون هیچ جنگ و درگیری است ، سرزمینی آزاد. جایی که لازم نیست از چیزی دفاع نمود بلکه می توان در آن چیزی را با دیگران تقسیم کرد . دانشی. پرسشی، شبهه ای یا حتی احساسی .اغلب می گویند که آمال بشر آن است که احساسات خود را با دیگران در میان گذارد. تا به یکی شدن و همدلی برسد .

همچنین می گویند که چنین چیزی در زندگی واقعی ممکن نیست مگر زمانی که عشقی باشد . ما ممکن است بتوانیم با کسی احساس همدردی کنیم، با دیگری احساس نزدیکی داشته باشیم ، احساسات کسی را همزمان درک کنیم . که در هر صورت احساسات و عواطفی متفاوت است . من می توانم خوشنود باشم که شما خوشحال یا سعادتمند هستید اما نمی توانم درست مثل شما خوشحال و سعادتمند باشم، من فقط خوشنودم. در حالی که شما احساسات و عواطف شدید و عمیقی را احساس می کنید، من فقط می توانم با شما همدردی و همراهی کنم .

ممکن است از غم و غصه شما ناراحت بشوم، اما آنچه من حس می کنم غم و غصه نیست، فقط ناراحت شده ام. چیز دیگری است ، حسی بسیار رقیق تر. ممکن  است ما بتوانیم حسی شدید و عمیق و جمعی را شریک شویم، درست مانند احساسی که هنگام طرفداری از تیم مورد علاقه مان ما را با هم متحد می کند اما خیلی سخت است که در احساسات شدید و عمیق یکدیگر شریک شویم . من فکر می کنم آرزوی دست نیافتنی همدلی و یکی شدن از دلایلی است که بشر را به انجام و ایجاد هنر ملزم ساخت . به خصوص ، یک هنر زنده، هنری که حضور هنرپیشگان و مخاطبین را به طور همزمان ملزم می نماید، مانند موسیقی، رقص و تئاتر.

در خلق تئاتر، ممکن است بتوان احساساتی عمیق و واقعی را القا نمود. اگر ما با هم نمایش « رومیو و ژولیت» را تماشا می کنیم ، ممکن است با هم در انتظار طلوع خورشید باشیم، در حالیکه می دانیم که خورشید قبلاً طلوع کرده است . ژولیت می شویم که ناخواسته تاخیر می کند و رومیو می شویم که با وجود آنکه می داند چه پیش خواهد آمد می ماند. اگر تمام کیمیا گران به کمک بشتابند و اگر حقیقتی یافت شود. و حقیقت و راستی است که اصل است .

منظور من حقیقت و راستی کسانی است که می توانند در سرزمینی آزاد نفس می کشند . که نه از آن من است و نه از آن تو. سرزمینی است برای ملاقات و عبور . این حقیقت نوعی از تئاتر است که بازیگران و هنرمندان خود را بیهوده بزرگ نمی کند، بلکه بازیگران و هنرمندانش آنچه را انجام می دهند عمیقا زندگی می کنند و از فرصتی که زندگی برایشان مهیا نموده استفاده می کنند. فرصت قدم نهادن در سرزمینی آزاد که در آن می توانند برای حتی لحظه ای همدلی و یکی شدن را حس کنند. در اجرای تئاتر برای کودکان یا نوجوانان یا هر سن دیگری اغلب این سرزمین آزاد حس می شود چرا که آنان فضا و زمان خاص خود را دارند. ما نمی توانیم آنان را در چهارچوب های خودمان محبوس کنیم، ما باید به دنبال ریتم و زمان بندی های تازه باشیم .

ریتم و زمان بندی برای یک دیدار. ریتمی که برای آشنایی و شناخت دیگران تولید شده است، و اینکه آنها منحصر به فرد هستند و اینکه آنها متفاوت اند. این یکی از مهمترین خصوصیات تئاتر برای کودکان است . که فقط شکل کوچکتری از تئاتر نیست، بلکه زمینه ایست برای تحقیق در مورد انسان ها و هنری عمیق و ژرف.چرا که کودکان این حق را دارند که با بزرگسالانی که آنان را به عنوان انسان در نظر می گیرند ارتباط برقرار نمایند. هنر و تئاتر می تواند نمایانگر سرزمینی باشد که چنین دیدارهایی در آن ممکن است، جاییکه زمان ها و فضاهای متفاوتی می توانند به طور خیره کننده ای در هم بپیچند ، و عمیق ترین تارهای احساسات و عواطف ما را به صدا در آورند.